Hólahvað?

Ritdómur um Hola, lovers eða Lífsstíls- og megrunarbók Tískubloggsins eða Hvernig á að þóknast karlmönnum og vera betri en aðrar konur. Höfundur: Eyja M. Brynjarsdóttir

Greinarhöfundur og hin ágenga h
Fyrir skömmu var ég stödd í bókaverslun og settist þar niður meðan ég beið eftir að starfsmaður (karlmaður!) kannaði hvort eintakið sem ég ætlaði að kaupa af Kvennaklósettinu (það sem ég átti fyrir var orðið úr sér gengið) væri ekki örugglega prentað á umhverfisvænan pappír í prentsmiðju þar sem launamunur kynjanna hefði verið útmáður. Sem ég sat þarna og beið kom kona aðvífandi og hlammaði sér ofan á mig (sjá mynd). Hún sagðist vera tískubloggari og linnti ekki látum fyrr en ég samþykkti að fjárfesta í bók sem hún hafði skrifað.

Eftir að hafa skoðað þessa bók verð ég að segja að mér finnst útgáfa hennar algjört hneyksli. Hvað er eiginlega að þessari manneskju, þessari sem kallar sig h? Hún þykist vera einhver tískufrömuður og geta sagt konum hvernig þær eigi að vera en svo er hún nú sjálf ekkert einu sinni neitt sérstaklega flott. Ég gæti sko alveg verið eins sæt og hún ef ég væri svo vitlaus að leggjast undir þann klafa feðraveldisins að fara í bað og greiða mér. Hér á eftir mun ég taka þessa bók til rækilegrar greiningar út frá forsendum póstrómantísks rökhyggjuróttæks strúktúrfemínisma.

Bókin í heild er safn ráðlegginga til kvenna um hvernig þær eigi að vera. Hvað heldur h eiginlega að hún sé? Hún er ekki einu sinni með BA-próf í kynjafræði, sem er grundvallarforsenda þess að hafa réttindi til að segja konum fyrir verkum. Og þegar kaflarnir eru skoðaðir hver og einn þá verður það ljóst að bókin er stútfull af alls konar óþverra. Hér er ekki rúm til að nefna það allt og verður því stiklað á stóru.

Fyrsti kaflinn heitir Hegðun, hugsun og framkoma. Það má ýmislegt setja út á hann en ég vil sérstaklega taka fyrir undirkaflann „Hugsun“ (bls. 14–16). Fyrst talar h um að konur eigi að hafa húmor fyrir sjálfum sér. Þetta er ekkert annað en andfemínískur áróður, þar sem vitað er að femínistar hafa ekki húmor og eru af hugsjónaástæðum á móti öllu gríni, glensi og gleði. Síðar í kaflanum má finna fyrirsögnina „Láttu rökhugsun eiga sig (nema í undantekningartilfellum)“. Þessu get ég verið sammála, en á allt öðrum forsendum en h og jafnframt vil ég draga af því aðrar ályktanir. h heldur áfram: „Karlmenn eru röklegar verur. Konur stjórnast af tilfinningum. Láttu því karlmenn um allar ákvarðanatökur sem þarfnast rökhugsunar“ (bls. 15). Það sem þarf að koma fram hér er að rökhugsun er ekkert annað en djöfullegt kúgunartól karlmannsins. Vissulega eru karlmenn röklegar verur og vissulega eru konur það ekki en rökhugsun er einmitt nokkuð sem okkur ber skylda til að hafna af nýfemínískum ástæðum, eins og lúxembúrgíski femínistinn Raisonne n‘Avoir-pas bendir á í stórmerkilegri grein um fangelsi kvenfjandsamlegrar skynsemi. Það er því ákaflega mikilvægt að konur gæti þess að útiloka alla rökhugsun frá ákvarðanatöku sinni. 


Næsti kafli heitir Mataræði og fjallar aðallega um megrun og megrunaraðferðir. Þarna er verið að grafa undan femínískum aktívisma því eins og við öll vitum er það sérstakt takmark femínista að konur verði svo þungar að þær geti kramið karlþjóðina eins og hún leggur sig með því að setjast ofan á þessi úrhrök. Þar fyrir utan kemur það fram ef Tískubloggið sjálft er skoðað að h er sérlegur aðdáandi beikons í ýmsum myndum sem er engan veginn grennandi. Beikon er ógeðslegt því það kemur af svínum og karlmenn eru svín.

Þriðji kaflinn, og jafnframt sá lengsti (bls. 25–48), heitir Útlitið. Þessi kafli er það versta klám sem ég hef á ævi minni augum litið og ég íhuga það alvarlega að leggja fram kæru út af honum á hendur þeim körlum sem standa að baki h (líklega Hugleikur Dagsson hjá Ókeibókum) og hafa væntanlega neytt hana til að skrifa þennan sora. Reyndar er ég að hugsa um að kæra 5. kaflann líka, en meira um það síðar. Í útlitskaflanum eru nefndir til sögunnar hinir ýmsu líkamshlutar. Byrjað er á augum og augabrúnum, og mér þótti nú alveg nóg um það. En ekki er látið þarna við sitja, heldur færir h sig niður eftir andlitinu og svo niður eftir líkamanum. Umfjöllun um varir varir alveg í hálfa blaðsíðu, sem hlýtur að misbjóða siðferðiskennd allra heiðvirðra kvenna, þar sem „varir“ er augljóslega annað heiti yfir skapabarma. Á blaðsíðu 28 er svo talað um hnésbætur og síðar um líkamshár, og mér þykir leitt að segja frá því að dóttir mín á unglingsaldri sá óvart þá umfjöllun og mun sennilega aldrei bíða þess bætur og verða föst bak við eldavélina alla sína ævi af þeim sökum.

Fjórði kaflinn fjallar um hreyfingu en er sem betur fer stuttur. Sá fimmti er svo annar klámkafli. Hann ber heitið „Kynlíf“ og siðsemi minnar vegna gat ég ekki fengið mig til að lesa hann en eins og allir vita eru kynlíf og klám nákvæmlega sami hluturinn. Ég vil bara nota tækifærið til að ítreka það að allir rétttrúaðir femínistar eru að sjálfsögðu á móti kynlífi í öllum myndum. Nauðsynlegt er að grípa til aðgerða og gelda alla karlmenn. Konur þarf ekki að gelda því þær hafa ekki kynhvöt hvort sem er.

Kona sem tekur ráðin í sínar hendur

Kaflinn næst á eftir, um barneignir, er sá besti í bókinni og get ég tekið undir mikið af því sem þar kemur fram. Samkvæmt því sem samþykkt var á sellufundi á 9. áratugnum er femínistahreyfingin sammála h um það að það sé ekki konum, þ.e.a.s. okkur vestrænu velstæðu konunum, bjóðandi að ganga með börn. Ýmsar ástæður eru fyrir því. Í fyrsta lagi er kynlíf (oj!) oft undanfari meðgöngu. Í öðru lagi gerir meðganga konu að viljalausu hylki utan um barn sem mögulega er sveinbarn (sjá umfjöllun Placenta Disturbia í bókinni The Alien Womb, 1992). Í þriðja lagi eru barneignir tímafrekar. Þurfi konur endilega að ganga með og fæða börn er mikilvægt að karlmenn komi þar hvergi nálægt og gildir það um allt ferlið frá upphafi til enda, nema vissulega er nauðsynlegt enn sem komið er að fá hjá þeim sæði. h leggur hins vegar til prýðilegar lausnir, eins og að konur steli börnum eða ættleiði þau.

Að þessu loknu tekur við kafli um sambönd. h er því miður, eins og margar aðrar konur sem eru viljalausir þrælar feðraveldisins, haldin þeirri ranghugmynd að ástarsambönd milli kvenna og karla séu möguleg. Þetta er auðvitað bölvað kjaftæði. Ástarsambönd eru aðeins möguleg milli kvenna og samskipti milli kvenna og karla eru dæmd til að fela í sér stríðsástand.

Á bls. 79 til 87 er svo kafli um femínisma, sem h kallar kvenrembu. Eins og við er að búast hefur hún engan skilning á femínisma, enda virðist hún hvorki hafa lesið Júlíu Kristevu né Gunnar Dal. Vissulega er það rétt sem h segir, að ekkert sé minna aðlaðandi í fari kvenna en femínismi (bls. 79). En það er einmitt æskilegt að vera óaðlaðandi! Það er nákvæmlega það sem femínisminn gengur út á. Við femínistar vitum að enginn karlmaður lítur við okkur (það er nú fátt augljósara!) og þess vegna hötum við líka karlmenn, enda eru þeir ekkert annað en ógeðsleg skriðdýr. Af þessum sökum gerum við okkur far um að verða enn meira óaðlaðandi.

Kaflinn um gæludýr (bls. 88–92) er ekki sem verstur. Við femínistar teljum að gæludýrahald sé fyllilega ásættanlegt svo lengi sem það einskorðast við dýr sem eru kvenkyns. 

Í lok bókar birtist hreinskilin játning h um samskipti við nágranna. Um hana vil ég segja: Láttu manninn minn vera!
Auglýsingar

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s