Allir sér skemmta í dalnum

***VV***

Vestmannaeyjar

Nú nálgast verslunarmannahelgin og eflaust margir farnir að hlakka til ferðalaga og samveru með ástvinum á fjölskylduhátíðum víða um land. Ein mest sótta og vinsælasta hátíðin er Þjóðhátíð í Vestmannaeyjum. Margir hafa orðið til að fjalla um hátíðina í ræðu og riti enda ein helsta skrautfjöður Vestmannaeyinga og ógleymanleg þeim sem þangað rata. Við grípum hér niður í umfjöllun eins hátíðargests sem þykist svo vel kunnugur því sem þar fer fram að hann helgar hátíðinni heilan kafla í fyrstu bók sinni:

Ef þið komið á fimmtudegi drífið þið ykkur að sjálfsögðu á húkkaraballið og reynið að húkka ykkur eitthvert hágæða ílát. Ef þið tímið ekki að fara inn á ballið sjálft get ég samt upplýst ykkur um að ég þekki menn sem hafa orðið lucky bara með því að hanga fyrir utan. (bls. 100)

…dömurnar elska dickheads, þannig að ekki reyna að vera hressi gæinn. (bls. 98)

…þegar kellingarnar vilja fara að tappa af velja þær ekki krúttin í þau verkefni. Það eru hráu, óþekku og vondu gæjarnir sem fá nóg að gera í þeim bransanum. (bls. 113)

Allir aumingjarnir sem fóru heim á sunnudeginum voru með leggöng, hver og einn einasti. (bls. 99)

Það er allt annað en sexy að leggja sig í blautum svefnpoka. Og ef þú varst lucky og ert að fara að losa þá get ég nokkurn veginn garanterað að daman á eftir að hlaupa hraðar burt þegar hún sér tjaldið en Michael Johnson. (bls. 100)

Í dag segir maður til dæmis ekki að maður sé að fara að sprengja í einhverja kellingu. Það er gamalt. Núna er maður að fara að losa, skrúfa frá eða tappa af. (bls. 141)

Það fyrsta sem dömurnar spyrja um er hvort maður sé í tjaldi eða á gistiheimili. Ég sá þetta með berum augum einu sinni. Mjög myndarleg stelpa gekk upp að fáránlega heitum gæja í hermannabuxum og hlýrabol í rigningunni niðri í dal og spurði hann hvort hún mætti blása í hann. Hann sagði að sjálfsögðu já. Síðan spurði hún hvort hann væri með hús og rúm en þá hóstaði gæinn út úr sér: „Uhhh nei, reyndar ekki, en ég er með tjald og svefnpoka og allt, það er ekkert svo blautt.“ Daman tók u-beygju hraðar en Hjöbbi Ká getur sagt freknur og gekk að fyrsta gæjanum sem hún sá. Sá leit út eins og rauðhærði gæinn í Revenge of the Nerds. Hún spurði hann hvort hann væri á gistiheimili. Hann var það feiminn að hann þorði ekki einu sinni að tala, kinkaði bara kolli. Hún greip í punginn á honum og leiddi hann út úr dalnum. Mér finnst að einkunnarorðin fyrir næstu þjóðhátíð ættu að vera: „Þjóðhátíð í Eyjum, everybody gets laid!“ Það sést nefnilega ekki hvort þú ert með 6-pack undir pollagallanum eða ekki. Þú getur verið með alveg impressive bjórvömb en samt fundið þér sómasamlegt ílát. (bls. 100-101)

…síðan komu gæjarnir sem voru með honum og klæddu Gassa úr fötunum. Þeir létu sér ekki nægja að klæða hann úr hverri einustu spjör heldur nauðguðu þeir honum með berum höndum. Þeir sýndu honum ekki einu sinni þá almennu kurteisi að barnaolía hann aðeins fyrst. En þetta var samt sem áður hin besta skemmtun fyrir áhorfendur, ég hef sjaldan skemmt mér jafn vel. En aumingja Gassi fær ennþá martraðir og hann gekk eins og mörgæs tvo mánuði eftir þetta. (bls. 102)

Hann var búinn að fá sér aðeins of mikið í tána, held ég, því hann var nánast meðvitundarlaus… Ég sló hann utan undir og reyndi að fá hann til að sýna einhver viðbrögð en hann bara mumlaði eitthvað. Og ég nennti ekki að bíða lengur þannig að ég lét kvikindið bara flakka. Ég held að hann hafi vaknað eftir þrjá metra því að mér fannst hann byrja að öskra nánast um leið og ég sendi hann af stað. Og önnur eins öskur hef ég aldrei heyrt, það var eins og það væri verið að nauðga honum. … Það var mikil mildi að enginn slasaðist því ég held að það sé ekkert voðalega þægilegt að fá hjólastól á 100 kílómetra hraða í lappirnar. En fólk var vel með á nótunum og skutlaði sér frá þegar Hanzi kom á öðru hundraðinu þarna í gegn, öskrandi eins og vændiskona. … Meðan þetta gerðist lá ég einn uppi í brekkunni, hlæjandi eins og mongólíti. Ég hef sjaldan hlegið jafn mikið á ævinni. (bls. 103-104)

Og síðan var ég skírður Gillzenegger. Gamla nafnið mitt, Egill Einarsson, þótti ekki nógu töff … Ég ætla að reyna að breyta nafninu mínu. Úr því að Jón Gnarr fékk að breyta sínu, af hverju má ég þá ekki breyta mínu í Gillz? (bls. 11)

Knúzið óskar öllum góðrar verslunarmannahelgar.

Allar tilvitnanir eru fengnar úr bókinni Biblía fallega fólksins, útgefandi Vaka-Helgafell árið 2006 nema titill greinarinnar sem er úr laginu Þjóðhátíðarsöngur 1938, lag: Oddgeir Kristjánsson, texti: Árni úr Eyjum)

Auglýsingar

29 athugasemdir við “Allir sér skemmta í dalnum

  1. Hmmm, ég veit ekki hvort mér finnst verra, yfirskot Gilz í kjánalegum karlrembuhúmor eða endalaus árátta kvenréttindafrömuða að velta sér upp úr honum, bæði er orðið frekar súrt og komið yfir síðasta söludag.

  2. Eru þið ornar svo örvæntingarfullar að þið þurfið að grafa gamallt efni til að skjóta á hann?
    Þetta er karakter og grínisti. Þótt þið hafi ekki gaman af honum þurfið þið ekki níðast á honum.
    Það er margt sem mér finnst ekki fyndið en ekki fer ég ásækja höfunda þess.

  3. Þjóðhátíð í Eyjum samkvæmt „Krípsenegger“:

    1. Því meiri „dickhead“ sem þú ert við dömurnar því betra!
    2. Stúlkur eru „ílát“ og nothæfar til aðeins eins!
    3. Útlitsdýrkun er allsráðandi; allir strákar eiga að líkjast „Krípsenegger“!
    4. Því ver sem þú ferð með náungann því betra!

  4. Ég er eiginlega bara orðlaus. Hef ekki lesið þessa bók og hingað til verið hlutlaus gagnvart þessum manni. Eftir þessa lesningu finnst mér ótrúlegt að Vaka-Helgafell skuli hafa lagt nafn sitt við að gefa þennan óþverra út. Maðurinn er óþverri, hvaða nafni sem hann kýs að kalla sig.

    • Held nefnilega að ansi mikið af fólki hafi ekki lesið ógeðið sem hefur oltið út úr þessum kvenhatandi einstaklingi

      • Mér finnst hann ekkert aðeins kvenhatandi heldur bara náungi sem finnst nauðganir fyndnar og ofbeldi almennt (sbr. kaflann um Gassa í tjaldinu) Mér finnst bara sorglegt hvað mörgum finnst þetta fyndið….

  5. Bakvísun: “Ég er herramaður og sem herramaður veit ég að nei þýðir nei, hvenær sem það er sagt.” ‹ Hún.is

  6. Skil ekki af hverju þið eruð að henda fram þessari umræðu fyrir þjóðhátíð, nema það sé ykkar akkur umræðan um þjóðhátíð sé neikvæð

  7. Ég hélt að sá hugsanagangur, sem þarna birtist, hefði dáið út fyrir aldamót. Ég hélt líka að Egill hefði a.m.k. meðal greind.
    Að setja fram þá meiningu að allir eigi að „losa“ á Þjóðhátíð er glæpsamlegt því all nokkur hópur ungra karla er með siðferðisþroska á við Egil. Þeir fara trúlega flestir til Eyja.

  8. Þarna lýsir hann sjálfum sér og sýnum viðhorfum, hvort heldur það sé kvennmenn eða karlmenn sem nauðgað er í lýsingum hans. Þetta er ekki maðurinn sem foreldrar vilja að dætur og synir þeirra hitti um verslunnarmannahelgina? Eða vill nokkur lenda í sömu aðstæðum og Gazzi????????????

  9. Hvað finnst mér? Mér finnst gaurinn svo drepleiðinlegur að það gengur sjálfsmorði næst að lesa eftir hann tvær setningar í samhengi. Sem betur fer tekst honum varla segja tvær setningar í samhengi og maður sleppur lifandi.

  10. Mér finnst hann vera búinn að skíta í sitt eigið hreiður og nú kemst hann ekki uppúr því veltist bara um í eigin s*** þessi pínulitli „þúfutittlingur“.

  11. Fyrir alla sem segja að þetta sé „grín“ og skipti þá ekki máli: Þetta skiptir víst máli. Með því að „grínast“ með svona þá dregur það niður alvarleika málsins og segir þá drengjum landsins að það er allt í lagi að tala og láta svona ef þú segir bara djók eftir á.

  12. Storkarnir

    Uppi á ysta húsinu í þorpi nokkru höfðu storkar gert sér hreiður, og sat storkamóðirin í því með fjóra unga sína, og teygðu þeir fram kollana með svört nefin, því enn voru þau ekki orðin rauð eins og á foreldrunum. Skammt þaðan stóð storkapabbi á húsmæninum bísperrtur. Og til þess að það sæist, að hann væri ekki iðjulaus, þá hafði hann kreppt upp undir sig annan fótinn og stóð á hinum eins og í varðstöðu. Hann stóð þarna hreyfingarlaus, eins og hann væri útskorinn úr tré. „Það er heldur en ekki höfðingjamót á þessu,“ hugsaði hann, „að kona mín hefur höfuðvörð hjá hreiðri sínu. Ekki vita þeir, að ég er maðurinn hennar, og munu þeir víst halda, að ég sé skipaður hér til að standa vörð; það er eitthvað svo hressilegt til að líta,“ og hann hélt svo áfram að standa þarna á öðrum fæti.

    Á götunni fyrir neðan var heill hópur af börnum, sem voru að leika sér, og jafnskjótt sem þau sáu storkana, þá tók einhver áræðnasti drengurinn í hópnum að syngja gömlu vísuna um storkana, og sungu börnin hana eins og þau mundu hana best hvert um sig:

    Storkur, storkur mæti!
    Statt’ ekki á einum fæti;
    heima hreiðrið bíður,
    hygg að, hvað því líður;

    fljúg þú víf að finna,
    fljúg til unga þinna;
    einn skal hengja,
    annan stengja,
    þriðja þenja og spenna
    og þann hinn fjórða í eldi brenna.

    „Heyrið hvað drengirnir syngja!“ sögðu storkaungarnir, „þeir segja, að það eigi að hengja og brenna okkur.“

    „Kærið ykkur ekkert um það,“ sagði móðirin, „hlustið bara ekki á það, þá sakar það ekkert.“

    En drengirnir héldu áfram og bentu á storkana, allir nema einn. Hann hét Pétur og sagði, að það væri illa gert að hafa dýrin að spotti, og vildi þar hvergi nærri koma. Storkamóðirin huggaði líka unga sína og sagði: „Gefið ekkert um þetta, sjáið þið ekki, hvað hann faðir ykkar stendur rólegur, og það aðeins á einum fæti?“

    „En við erum svo dauðans hræddir,“ sögðu ungarnir og lúpuðu sig niður í hreiðrið.

    Daginn eftir komu börnin aftur til að leika sér, og jafnskjótt sem þau sáu storkana, tóku þau að syngja:

    „Einn skal hengja,
    annan skal brenna.“

    „Á að hengja og brenna okkur?“ spurðu ungarnir.

    „Víst ekki,“ svaraði móðirin, „þið eigið að læra að fljúga. Ég ætla að kenna ykkur það og æfa ykkur. Svo förum við út á engið og heimsækjum froskana. Þeir munu hneigja sig fyrir okkur niður í vatnið, þeir syngja: „hvakk! hvakk!“ og svo étum við þá. Það verður einstaklega gaman.“

    „Og hvað kemur svo?“ spurðu ungarnir.

    „Þá safnast saman allir storkar, sem í landinu eru,“ svaraði móðirin, „og halda haustæfingar sínar. Þá ríður lífið á að geta flogið vel, því ef einhver er sá, sem ekki flýgur almennilega, þá rekur foringinn hann í gegn með nefi sínu. Þess vegna verðið þið að taka ykkur til og vera búnir að læra eitthvað, þegar haustæfingarnar byrja.“

    „Þá verðum við þó stengdir og hengdir eftir allt saman, eins og drengirnir sögðu, og heyrið! – núna syngja þeir það aftur.“

    „Hlustið á mig, en ekki á þá,“ sagði móðirin. „Eftir stóru æfinguna fljúgum við til heitu landanna, en þangað er óravegur héðan yfir fjöll og skóga. Við fljúgum til Egyptalands. Þar má sjá þrístrend steinhús, uppmjó og oddhvött, sem mæna upp yfir skýin. Þau nefnast pýramíðar og eru eldri en nokkur storkur getur ímyndað sér. Fljót er í því landi, sem flæðir yfir, svo allt verður ein aurleðja. Maður veður þar í aurnum og étur froska.“

    „Ó, ó!“ sögðu allir ungarnir.

    „Já, þar er fjarska fallegt. Þar er ekkert gert nema að éta allan daginn, og meðan við erum þar og líður svona vel, þá er ekki nokkurt grænt laufblað á trjánum í þessu landi, og þá er hér svo kalt, að skýin frjósa og falla til jarðar í örsmáum, hvítum hnoðrum.“ Það var snjórinn, sem hún átti við, en hún gat ekki komið greinilegar orðum að því en svona.

    „Frjósa þá slæmu drengirnir líka og detta í stykki?“ spurðu ungu storkarnir.

    „Ekki frjósa þeir nú reyndar, svo þeir detti í stykki, en því sem næst. Þeim verður dauðkalt, og þeir verða að dúsa inni í dimmu herbergi, þegar þið getið flogið út um allt í öðru landi, þar sem sól er og sumar og fullt af blómum.“

    Nú leið og beið, og voru ungarnir orðnir svo stórir, að þeir gátu staðið uppréttir í hreiðrinu og horft víðs vegar, og á degi hverjum kom storkapabbi með væna froska, smáa snáka og allt það storkagóðgæti, sem hann gat komist yfir. Og þá voru þau ekki mjög óskemmtileg, listabrögðin, sem hann lék fyrir þeim; hann vatt höfðinu aftur fyrir sig ofan á stélið, skrapaði með nefinu, svo það var að heyra eins og smábrestir í hrossaskellu, og sagði þeim jafnframt sögur, sem allar voru um fen og mýrar.

    „Heyrið þið!“ sagði móðirin einhvern dag, „nú verðið þið að læra að fljúga,“ – og urðu þá ungarnir allir fjórir að fara út á mæninn. En hvað þeir riðuðu á fótunum fyrst í stað og hvað þeim veitti erfitt að halda sér í jafnvægi með því að baða út vængjunum, svo að þeir steyptust ekki niður á stéttina!

    „Horfið á mig,“ sagði móðirin, „svona eigið þið að bera höfuðið, svona eigið þið að setja niður fæturna; einn, tveir, þrír! Það er þetta, sem á að hjálpa ykkur áfram í heiminum.“ Síðan flaug hún spölkorn frá þeim, og ungarnir fóru að bögglast við að hoppa á eftir henni, en duttu um sjálfa sig, því þeir voru enn svo þungir á sér.

    „Ekki vil ég fljúga,“ sagði einn af ungu storkunum og skreið aftur niður í hreiðrið. „Ég kæri mig ekkert um að komast til heitu landanna.“

    „Viltu þá frjósa hérna í hel, þegar vetrar að. Eiga drengirnir að koma og hengja og brenna og steikja þig? Jæja, nú kalla ég á þá.“

    „Æ, nei!“ sagði unginn og hoppaði aftur út á þakið eins og hinir. Á þriðja degi gátu þeir flogið dálítið og héldu þá, að þeir gætu setið í loftinu og hvílt sig, og það ætluðu þeir að gera, en dump! dump! þeir duttu kylliflatir og urðu svo aftur að taka til vængjanna. Og nú komu drengirnir á götuna fyrir neðan og sungu vísuna:

    „Storkur, storkur mæti!“

    „Eigum við að fljúga ofan og kroppa úr þeim augun?“ sögðu ungarnir.

    „Nei, látið það ógert,“ sagði móðirin, „heyrið heldur, hvað ég segi, á því ríður ykkur miklu meira. Einn, tveir, þrír! nú fljúgum við til hægri handar, og nú til vinstri kringum reykháfinn, svona! þetta var mjög gott. Seinasti vængjaslátturinn var svo einstaklega fallegur og réttur, og því skal ég nú lofa ykkur að fara með mér út í mýrina á morgun. Þar kemur fleira af heldra storkafólki með börn sín. Látið nú á sannast, að ég eigi nettust börnin, og munið að kerra hnakkann; það skartar vel og aflar álits.“

    „En eigum við þá ekki að klekkja á strákunum?“ spurðu ungarnir.

    „Lofið þeim að garga, eins og þeir vilja. Þið fljúgið, hvort sem er, upp til skýjanna, og þið komið til pýramíðalandsins, þegar þeir híma í kuldanum og hafa ekki svo mikið sem eitt grænt laufblað eða eitt sætt epli.“

    „Já, hefnast viljum við,“ sögðu þeir í hljóði hver við annan, og var svo aftur tekið til æfinga.

    Enginn allra drengjanna á götunni, sem sungu háðvísuna um storkana, var verri en sá, sem fyrstur hafði byrjað á því, og var hann þó ekki nema dálítill hnokki, ekki eldri en sex ára eða þar um bil. Ungu storkarnir héldu reyndar, að hann væri hundrað ára, því hann var svo miklu stærri en móðir þeirra og faðir. En hvað mundu líka storkar geta ætlast á um aldur barna eða fullorðinna? Öll hefnd þeirra átti að koma niður á þessum eina dreng, því hann hafði byrjað fyrstur og hélt alltaf áfram. Ungarnir voru ákaflega æstir og ýfðust æ meira að því skapi sem þeir urðu stærri og eldri. Móðirin varð loksins að lofa þeim, að þeir skyldu fá hefnd harma sinna, en gat þess, að ekki mundi hún koma hefndinni í verk fyrr en síðasta daginn, sem þau væru í landinu.

    „Við verðum fyrst að sjá, hvernig ykkur reiðir af við stóra flugprófið. Skyldi ykkur illa takast, svo að foringinn rekur ykkur í gegn með nefinu, þá hafa drengirnir rétt að mæla, að minnsta kosti að nokkru leyti. Sjáum hvernig fer!“

    „Já, sjá skaltu það,“ sögðu ungarnir, og nú höfðu þeir sig alla við og æfðu sig á hverjum degi, svo að loksins var yndi á að horfa, hvað fallega og létt þeir flugu.

    Nú kom haustið, og tóku þá storkarnir allir að safnast saman til að fljúga burt til heitari landanna, til þess að dvelja þar vetrarlangt. Og nú hófst flugprófið. Þeir flugu yfir skóga og borgir til að reyna, hversu vel þeir gætu flogið, því það var löng ferð, sem þeir áttu fyrir höndum. Ungarnir stóðust prófið svo prýðilega, að þeir fengu ágætlega með frosk og slöngu. Það var langbesta einkunnin, því froskinn og slönguna gátu þeir étið, og það gerðu þeir líka.

    „Nú skulum við hefna okkar,“ sögðu þeir.

    „Já, að vísu,“ svaraði móðirin. „Ég hef hugsað mér, hvernig best og réttast sé, að við hefnum okkar. Ég veit, hvar tjörnin er, þar sem öll litlu börnin mannanna felast, þangað til storkurinn kemur og sækir þau handa foreldrunum.[*] Blessuð smábörnin sofa og dreymir svo indæla drauma, að þau dreymir aldrei jafn yndislega síðar meir.

    [* Það er algengt í öðrum löndum, þegar barn fæðist á heimili og börn spyrja, hvernig á því standi, að barnið sé komið, að svara því þá, að „storkurinn hafi komið með það.“]

    Allir foreldrar vilja hjartans fegnir eignast dálítið barn, og öll börn vilja eignast systur eða bróður. Nú skulum við fljúga til tjarnarinnar og sækja ofurlítinn barnunga handa sérhverju þeirra barnanna, sem ekki sungu ótætis háðvísuna um storkana, því hinum skal engra barna auðið verða.“

    „En hann þá, sem byrjaði sönginn, ljóti og slæmi drengurinn,“ görguðu ungu storkarnir, „hvað eigum við að gera við hann?“

    „Það liggur dálítið andvana barn í tjörninni,“ sagði storkamóðirin, „það hefur dreymt sig í hel, og það skulum við taka handa honum; hann verður þá að tárast yfir því, að við höfum fært honum dálítinn dáinn bróður. En ekki munuð þið hafa gleymt góða drengnum, sem sagði, að það væri synd að hafa dýrin að spotti; honum munum við færa bæði bróður og systur. Hann heitir Pétur, og því nafni skuluð þið líka heita allir saman héðan af.“

    Og svo varð sem móðirin hafði fyrir mælt, og hefur Pétursnafnið loðað við storkana allt fram á þennan dag.

  13. Bakvísun: Femínískur áramótaannáll | *knúz*

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s