Matarlöggan

Höfundur: Ragga Nagli

ragganagli

Myndin er tekin við annað tækifæri en það sem lýst er í frásögninni

Ragnhildur Þórðardóttir, betur þekkt sem Ragga Nagli, sagði þessa sögu á fésbókinni í gær og knúz fékk leyfi til að birta:

„Naglinn var stödd á Tapas veitingahúsi í Árósum um liðna helgi.

Þjónninn kemur og tekur pöntun:

Naglinn: „Já ég ætla að fá fimm tapas rétti. Og auka grænmeti.
Já og auka salat“

„Er það þá komið fyrir ykkur?“

“Nei hann ætlar að panta fyrir sig” segir Naglinn og bendir á bóndann.

„Bíddu, var allur þessi matur bara fyrir þig?“

„Uuuu…já“

Þjónninn lyftir brúnum. Brosir í kampinn og segir: “Stattu upp. Leyfðu mér að sjá hvað þú ert stór?“

Naglinn varð hvumsa. Hló taugaveiklunarhlátri.
Benti á bíseppinn og sagði “ Þetta fer allt hingað.“

En eftir á fóru heilabrotin af stað.

Þetta er ekki í fyrsta, ekki annað og ekki fimmta skipti sem þjónar verða sjálfskipaðar matarlöggur og telja hversu margar örður renna ofan í gestina.

En það sem stuðaði í þessu tilfelli er hvaða rullu lögun líkamans spilaði í hversu mikill matur kæmi á borðið?

Í hugrænu handriti þessa manns gat það ekki verið að þessi stærð af skrokki gæti innbyrt megnið af kaloríum Mið-Jótlands.
Eða að þessi kona þurfi að passa línurnar og ekki borða svona mikið magn.
Sjálfskipuð megrunarlögga semsagt líka.

Er þá skammturinn metinn út frá stærð skrokksins.

Líkami kvenna er alltof oft almenningseign opinn fyrir óumbeðnum athugasemdum, leiðbeiningum og stefnuyfirlýsingum.

Ef Naglinn væri karlkyns hefði örugglega ekki verið beðið um að dilla rassinum til að samþykkja slíka pöntun.
Það væri karlmennskutákn að panta sem mest af mat.
“Hann er svo duglegur að borða”

Óskrifaðar reglur gilda semsagt um hvað sé félagslega samþykkt magn fyrir ákveðna þjóðfélagshópa.
Kona af þessari stærðargráðu ætti að panta nokkur kálblöð á diski og einn penan tapas.
Ef Naglinn hefði verið í miklum holdum hefði slík athugasemd verið líkamssmánun og fordómar.

Ef grönn kona borðar meira en vörubílstjóri í Miðríkjunum þá fjúka athugasemdirnar eins og lauf að hausti.

Í heimi þar sem skilaboð dynja á konum daglega um hvernig líkami eigi að líta út og “ekki-nógan” fær að grassera getur það aukið enn frekar á sjálfseyðingarbálið þegar holdarfar er orðinn aðalleikarinn í því hvort matarpöntun skili sér á borðið.

Borða ég of mikið. Er ég gráðugt svín. Er ég óeðlileg? Er ég afstyrmi í heimi þar sem konur borða bara salat?

Slíkar efasemdarraddir geta stuðlað að óheilbrigðu sambandi við mat og sjálfsmynd og í sumum tilfellum triggerað átraskanir.
Að vera dæmdur og undir eftirliti á meðan þú borðar getur valdið kvíða og hugarangri.

Stundum er kona bara hungruð. Stundum er kona bara með góða matarlyst. Stundum finnst konu gott að borða mikið.

Sjokkerandi staðreyndir… ég veit.

Góð matarlyst er víst ekki kvenlægt gildi.

Á tímum forfeðra okkar þegar kjöt var af skornum skammti þá kýldu karlmenn tennurnar úr konum svo þeir þyrftu ekki að deila skepnunni með kellingunni.
Kannski var frumstæður kvíði að gera vart við sig hjá félaganum. Að Naglinn myndi éta lagerinn útá gaddinn og þyrfti að loka sjoppunni.

Eða kannski var félaginn hræddur við matarsóun. Að helmingurinn yrði eftir ósnertur.
En þar veðjaði hann á rangan hest.
Því það þurfti ekki að þvo diskana. Hverju einasta atómi var sópað upp í túlann.“

Auglýsingar

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s