Áslaug Thelma Einarsdóttir á Arnarhóli

Það er svo auðvelt og óhjákvæmilegt að vera reið og fordæma – ekki síst á Facebook – þegar Donald Trump, Weinstein eða aðrir ámóta eiga í hlut. Það sem gerir það enn auðveldara er  að þeir sitja ekki með okkur í mötuneytinu í hádeginu og eru ekki stjórnandinn í fyrirtækinu sem við vinnum hjá. Það er svo auðvelt og sjálfsagt að setja nafn sitt á lista, deila almennum skilaboðum með „hasstaggi“ eða „læka“.

kvennafriÞegar málin eru hins vegar komin í návígi getur það orðið aðeins flóknara að taka af skarið – að vera virkur þátttakandi í þeirri #MeToo byltingu sem er að hrista gamalgrónar stoðir valdakerfis þar sem konur hafa ekki átt upp á pallborðið. Eða kannski er það ekki svo flókið þegar rætt er um forstjóra eða framkvæmdastjóra í ónefndum fyrirtækjum eða öðrum stjórnmálaflokki en við erum í sjálfar.

Það er hins vegar af allt öðrum toga og erfið skref að taka, að fara til yfirmanna sinna og tilkynna um brot gegn manni sjálfum á eigin vinnustað.

Samt þyngjast puttarnir á lyklaborðinu þegar fréttirnar koma. Þekki ég þennan mann? Þekki ég konuna hans? Þekki ég kannski fórnarlambið?

Þá er kannski auðveldara að hugsa bara „æ aumingja hún“ og þakka fyrir að vera ekki „konan“.

Sporin eru þung á fyrsta fundinn með starfsmannstjóranum. Þyngri á fund númer tvö, fund númer þrjú og svo framvegis. Erindið er alltaf það sama. Tilkynna ruddaskap og dónaskap. Örvæntingin er mikil þegar starfsmannastjórinn segir: „Spjallaðu bara við hann og þið finnið út úr þessu.“

Og þau eru enn þyngri skrefin sem þarf svo að taka þegar hægt er að reka þig án útskýringa. Að leita með málstað sinn út til almennings og á samfélagsmiðla til þess eins að finna einhvern sem vill standa með manni í óréttlætinu.

Það er erfitt að fara á fund með starfsmannastjóranum og forstjóranum eftir það og fá að heyra að yfirmaðurinn sé nú svo góður rekstrarmaður að það verði nú að gefa honum séns. Þess vegna hafi þurft að reka þig, svo hann gæti haldið áfram að vera góður rekstrarmaður.

Hún er ógeðfelld tilfinningin að fá svo tilboð eftir þann fund um að láta þetta bara yfir sig ganga. Bara þegja og láta uppsögnina standa. Í staðinn verði lengt aðeins í uppsagnarfrestinum.

Hljómar það eins og frábær díll? Ferill þinn sem stjórnandi er laskaður og þú sem manneskja lent í skelfilegum hvirfilbyl  af því þú vildir ekki sitja þegjandi undir áreiti og einelti á vinnustað.

„Ég þori get og vil,“ sungu mamma mín og amma árið 1975, árið sem ég fæddist og þær eru meðal þeirra mörgu fyrirmynda; sterkra kvenna sem hafa blásið mér kjarki í brjóst. Það er ólíðandi að konur skuli enn – 43 árum síðar – vera í skugga valdníðslu, mismununar og þess að vera ekki taldar marktækar; á vinnustöðum, í pólitík og á allt of mörgum sviðum samfélagsins.

Það á ENGIN kona að þurfa óttast velferð sína eða lífsviðurværi við það eitt að setja eðlileg mörk.

Það er engin staður lengur fyrir rudda og dóna á vinnustöðum. En það er nóg pláss fyrir gagnkvæma virðingu. Viðringu fyrir kyni, kynþætti, kynhneigð, stærð, lit eða stöðu.

Þetta er okkar samfélag, breytum því SAMAN.

Kæru konur èg sè ekki eftir því að hafa staðið upp. Èg myndi gera það aftur, vitandi hvað það hefur verið erfitt. En èg verð að trúa því að svona breytum við heiminum, með einu skrefi í einu.

  • Þorum að standa með kynsystrum okkar!
  • Þorum að trúa frásögnum þeirra og skila skömminni þangað sem hún á heima.
  • Kæru konur! Ég þori, get og vil.
  • Og gleymdu því aldrei.
  • TAKK FYRIR

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.