Ef ég væri karlmaður…

Elín Eddudóttir skrifar:

elíned21. Ef ég væri karlmaður á Íslandi mætti ég fara á bar í Kópavogi, um klukkan tíu á laugardagskvöldi og líta í kringum mig eftir huggulegri miðaldra konu. Ef ég sæi slíka konu sitja eina í bási, upptekna við að vera í samskiptum við einhvern í símanum sínum mætti ég laumast til að setjast í sætið skáhalt á móti henni og drekka bjórinn minn í rólegheitunum. Ég myndi bíða rólegur, með góðlega föðurlega svipinn sem ég kann að setja upp, þangað til hún liti upp og þá myndi ég brosa glaðlega til hennar. Hún myndi spyrja kurteisislega og afsakandi ,,Ó, var ég að setjast í básinn þinn?” Ég myndi hrista höfuðið góðlátlega og segja ,,nei nei, það er allt í lagi”. Hún myndi róa sig aðeins og fara aftur í samskiptaheim símans, því það er greinilegt að hún er í miðju samtali við einhvern og þarf að fylgjast með því. Ég sit bara rólegur og bíð átekta. Svo lítur hún upp og við horfumst í augu og hún verður pínu sakbitin á svip og segir afsakandi ,,afsakaðu þetta, ég er í miðju samtali við manneskju og þarf að svara stundum” ,það er allt í lagi” svara ég hlýlega og tek upp símann minn. Ég fletti myndum í honum og sýni konunni síðan mynd af syni mínum og eiginkonu og segi henni að konan mín sé frá Nepal með son okkar og þau ætli að vera þar í einhvern tíma og njóta samvista með fjölskyldu sinni þar. Hún lítur upp, brosir og segir eitthvað og leggur frá sér símann og kynnir sig og segist heita Elín. Ég segi henni að ég heiti Garðar og búi í Garðabæ og spyr hvort hún sé ein á ferð. Hún segir mér að hún sé að bíða eftir hópi af fólki sem sé í leikhúsi og komi eftir það. Ég stend upp, segi henni að ég ætli á klósettið og fer fram, hún tekur símann upp og heldur áfram samskiptum sínum þar. Ég má auðvitað kaupa bjór og setja ólyfjan í hann, ganga að borðinu þar sem konan situr, rétta henni bjórinn og brosa góðlátlega. Hún verður hissa og hálfvandræðaleg á svipinn en er greinilega vel upp alin, þiggur bjórinn og fer svo á barinn og kaupir annan sem hún réttir mér með þeim orðum að hún vilji ekki þiggja gjafir af ókunnugu fólki nema það taki við gjöf á móti. Ég samþykki það og svo spjöllum við saman í smástund um allt og ekkert eins og ókunnugt fólk gerir stundum. Svo sé ég að hún er að breytast og ég fer að prófa hvort efnið sé að virka. Ég segi henni að konan mín hafi farið fram á að ég væri alltaf með smokk þegar ég héldi framhjá henni og hún kinkar kolli eins og þetta sé eðlileg setning í samtali ókunnugra um allt og ekkert. Svo myndi ég spyrja hana allskonar skrítinna spurninga og ef hún segði já við þeim öllum spyrði ég, ,,viltu ríða?” og hún myndi segja já við því. Þetta lyf er alveg frábært, ef ég spyrði hana hvort ég mætti hengja hana myndi hún segja Já og ganga að hengingarólinni. Ég er valdamikill karl á Íslandi því ég kann að gera konu óvirka og ég má það. Svo sé ég fjóra útlenska karla við borð og ég geng til þeirra og segist hafa konu handa þeim sem vilji ríða, hvort þeir vilji ekki fá hana. Jú takk segja mennirnir og verða mjög eftirvæntingarfullir á svip. Ég fer því aftur að borðinu þar sem konan situr alveg stjörf og segi henni að þessir menn hafi boðið okkur að setjast hjá þeim hvort við eigum ekki að þekkjast boðið, hún segir já og ég leiði hana til þeirra. Stel af henni símanum og veskinu í leiðinni og læt mig svo hverfa við næsta tækifæri. Og ég má það, það mun ekki hafa neinn eftirmála og enginn mun gá að mér. Ég hlakka til að halda áfram að leika mér að því að byrla konum og fylgjast með þeim lenda í vandræðum. Enginn hefur áhuga á að stoppa mig og því finnst mér eðlilegt að halda þessu áfram, enda er þetta skemmtileg afþreying, ég geri þetta vel og ég má þetta 

2. Ef ég væri karlmaður,

fæddur og uppalinn á Tonga sem er eyjaklasi í Suður-Kyrrahafi milli Hawai og Nýja-Sjálands, búsettur á Íslandi til margra ára, faðir tveggja hálfuppkominna barna og kærasti dásamlegrar konu og íbúi í Garðabæ, drifi ég mig á bar með vinum mínum. Í miðjum samræðum við þá kæmi maður sem segðist sitja á næsta borði og gæti leitt til okkar konu sem vildi ríða. Ég myndi auðvitað segja við manninn, ,,Já vinur, endilega komdu til okkar með þessa konu sem vill ríða, við getum sko alveg riðið henni. Svo myndi maðurinn leiða hana til okkar og það væri alveg ljóst og sýnilegt ástandið á henni ef ég hefði áhuga á að skoða það. En ég ákveð að sjá ekkert óeðlilegt við þetta góða boð og býð henni sæti við borðið. Hún er í banastuði og það kjaftar af henni hver tuska. Hún hefur áhuga að fræðast um okkur, hefur áhuga á Póllandi og pólitík og spyr um okkur og vinnuna okkar og hefur áhuga á verkalýðsmálum og hvernig okkur vegni hér á Íslandi fjárhagslega og félagslega. Já verulega áhugasöm kona. Hún segist ekki búa á höfuðborgarsvæðinu, hún ætli að gista hjá vinkonu sinni en vinkonan sé ekki með henni þarna, hún sé eiginlega að bíða eftir öðru vinafólki sem sé örugglega rétt ókomið úr leikhúsinu. Vini mínum líður ekki vel með þetta og er ekkert að fara að gera með þessa konu svo ég ákveð að ganga inn í samtalið og veð í brjóstin á henni og klofið og byrja að kyssa hana og hún tekur vel undir það auðvitað, maðurinn sem kom með hana sagði hana til í tuskið og ég trúi því. Síðan ákveðum við vinirnir að fara á annan bar og segjum konunni að fara með og hún gegnir og fer með okkur í bílinn. Þegar við komum þangað verður hún svakalega hrædd og óörugg og skrítin, búin að tína veskinu sínu og símanum og öllu svo við förum allir með hana aftur í bíl á barinn í Kópavogi og þar spyr hún einhvern á barnum um veskið sitt og símann en enginn kannast við að hafa sé það. Þá er ég orðinn graður og skipa henni að koma í bíl með mér og hún gegnir. Þegar við erum komin í bílinn segi ég ákveðinn og skipandi, ,,Hvar á vinkona þín heima!” Hún er treg til að gefa upp heimilisfangið en lætur undan að lokum og við förum þangað með hana. Ég fer svo inn með konunni og ríð henni í þurrt rassgatið eins og brjálæðingur og hún grætur af sársauka og biður mig að gera þetta ekki, ég hætti ekki fyrr en ég ákveð það sjálfur enda má ég gera það sem ég vil þegar ég vil það. Þegar ég er búinn að ljúka mér af fer ég að gera eitthvað annað og konan sem ég hélt að væri ekki lengur með meðvitund nær að reisa sig upp og læsa hurðinni á eftir mér um leið og ég fer út úr húsi vinkonu hennar. Hún kærði svo þessa svokölluðu/meintu nauðgun en málið var látið niður falla, enda hafði löggan engan áhuga á að rannsaka þetta af einhverri fagmennsku og einu vitnin sem talað var við voru vinkona hennar sem svaf á efri hæð hússins og kom hvergi nálægt og bróðir konunnar sem lánaði henni síma daginn eftir til að hringja í lögguna og kæra nauðgunina. Þótt kæran hafi komið strax daginn eftir og eftirlitsmyndavélar hafi verið á báðum börunum og lögreglan hafi vitað að myndböndin myndu eyðast tveimur sólarhringum seinna var hún ekkert að bögga mennina sem sáu um eftirlitsmyndavélakerfið og biðja um myndefnið enda hefði líklega verið tímasóun að skoða það eða finna vitni í þessu máli og ekki höfðu lögreglumennirnir áhuga á að skoða manninn sem gaf henni bjórinn og kallaði sig Garðar úr Garðabæ eða vini mína sem voru þarna

3. Ef ég væri karlmaður

á Íslandi mætti ég vera skólastjóri sem fengi símtal frá Elínu, konu sem starfaði við kennslu í skólanum hans. Hún myndi greina frá að henni hafi verið nauðgað fyrir einum og hálfum sólarhring eða svo, gæti ekki gengið fyrir sársauka og væri enn blæðandi og í áfalli og gæti því ekki komið til vinnu næstu tvo daga og þyrfti jafnvel að vera lengur frá vinnu. Ég segði eitthvað fallegt við hana, leitt að þetta skyldi koma fyrir, hefði fullan skilning á að þú þurfir nokkra daga heima, ekki hafa áhyggjur, við reddum afleysingu og öllu hér, láttu þér batna Elín mín. Mér þykir vænt um þessa kennslukonu, hún var eitt sinn ritari hér í skólanum og nú er hún að kenna hér, dugleg og samviskusöm. Ég veit líka að henni þykir vænt um mig og treystir mér fyrst hún trúði mér fyrir því sem kom fyrir hana. Ég sit lengi hugsi yfir þessu og þykir þetta voða voða leitt og ákveð samt að segja öllum deildarstjórunum og aðstoðarskólastjóranum í skólanum frá því sem kom fyrir Elínu kennara, hvort sem þeir eru að vinna með henni eða ekki, svo þeir verði umburðarlyndari gagnvart konugreyinu og því að hún þurfi að vera í leyfi um óákveðinn tíma. Mér dettur auðvitað ekki í hug að bera þetta undir hana Elínu hvað þá að fá leyfi hjá henni fyrir því. Hún kærir mig til persónuverndar því hún taldi að ég ætti að fara með mál hennar sem trúnaðarmál, eins og hún sé karlmaður eða eitthvað sem skiptir máli. Persónuvernd ákveður auðvitað að vísa málinu frá og telur því líklegt að ég megi þetta vegna þess að ég lét ekki skrá þetta í fundargerðarbókina sem stjórnendafundurinn var skráður í. Heppilegt að gleyma því. Samt getur konukindin fært sönnur á þessi svokallaði ,,trúnaðarbrestur” hafi átt sér stað því hún hafði vit á að spyrja mig í tölvupósti hverjum ég hefði sagt frá þessu og ég varaði mig ekki á henni og svaraði henni skriflega. Hvernig átti ég að vita að hún myndi kæra? En… það eru mikil forréttindi fólgin í að vera karlmaður á Íslandi og ég þarf ekki að óttast neitt, ég held mínu og hún er hætt.

4. Ef ég væri karlmaður…

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.